Archief

2013 een jaar om gauw te vergeten

Een jaar vergeten kan natuurlijk niet, maar er is zoveel gebeurd!

Want behalve mijn ziekte was daar ook het nogal plotselinge overlijden van Johan. Gelukkig was ik toen zelf weer een beetje aan het opklauteren. Mijn gezondheid ging steeds beter. Dit alles zal ergens wel zo zijn reden hebben gehad. Maar dat ik Johan zo ineens moest missen, terwijl we hoopten nog zo’n 3 a 4 maanden samen te kunnen zijn (hij had alvleesklierkanker, zoals de meesten wel zullen weten) was toch wel heel wrang.
En dan kom je in een soort rollercoaster terecht. Je moet mee, terwijl je het liefst even in een klein hoekje zou gaan zitten. Gelukkig zijn daar dan mijn kinderen en kleinkinderen die mij bijstaan, helpen waar mogelijk, en er gewoon voor me zijn.
Maar 2013 heeft ook wel fijne momenten geteld. ’t Was niet alleen maar kommer en kwel. Maar die laatste ervaar je nu eenmaal het meeste, als je een mens zo geweldig mist.
Maar wat blijft, zijn de fijne herinneringen aan de bijna 50 jaar, die wij samen mochten zijn. Aan de reizen, die we samen maakten. (De fotoalbums van die reizen kijk ik met heel veel plezier door). Het samen kinderen en kleinkinderen krijgen. Wat hebben we een gezegend leven gehad, ondanks zorgen, ziektes, werkloosheid en nog meer.
Ook met weemoed denk ik terug natuurlijk, maar toch zijn het allemaal “sweet memories”.

En nu op weg naar de 1e januari, de dag dat Johan jarig was. We nodigden elk jaar veel buren uit om samen met ons het glas te heffen op het nieuwe jaar èn op de verjaardag van Johan. Altijd een fijn gebeuren.
Zo fijn, dat ik een select aantal buren heb uitgenodigd om samen nog één keer het glas te heffen op het leven van Johan op die 1e januari. Ik zie er tegenop, maar anderzijds denk ik, dat het een goede afsluiting is. Dat hoop ik dan maar.
En dan moedig 2014 in. Een heel nieuw jaar ligt voor ons. Benieuwd wat het ons allemaal gaat brengen.
In ieder geval blijft voor mij het verwerken van het overlijden van Johan. Daar ben ik nog lang niet mee klaar.

Idereen een goede jaarwisseling gewenst, enne….. als je het afsteken van vuurwerk echt niet kunt laten, zorg dan dat je zo’n vuurwerkbril op hebt, en hou er een paar paraat voor het publiek.

Advertenties

Eindelijk weer eens “on line”

’t Is alweer een aantal dagen geleden, dat ik mijn laatste logje schreef, wat zeg ik? alweer ruim een week. Hoog tijd om even bij te praten dus.

We hebben een heel drukke week achter de rug. En wat we nou precies allemaal gedaan hebben?  Eigenlijk niks bijzonders. Maar doordat ik toch best wat opknap, vermaak ik me af en toe in huis met opruimen. Deze week heb ik wat kleding bij elkaar gezocht, die we niet meer dragen, of die mij veel te groot zitten, nu ik zoveel afgevallen ben. Wat niet wil zeggen, dat ik alles weggedaan heb, want je weet maar nooit……  Intussen doe ik wel mijn best om het tegenwoordige gewicht te handhaven.

Woensdagmorgen kregen we bezoek van 2 ex-collega’s van Super de Boer. Heel gezellig,. Weer lekker even bijpraten  en “roddelen” over andere collega’s. Helaas zijn deze twee na een jaar bij huis, nog steeds niet weer aan het werk. Ze solliciteren bij ’t leven, maar een baan? Ho maar.  Maar wat niet is kan komen.  Allebei veel sterkte en succes gewenst!!

Dan zijn we vrijdagmiddag weer eens bij de dermatoloog op bezoek geweest. Zoals verteld, heeft hij vorige week een wratachtig ding uit mijn hand gehaald, en dat op kweek gezet. Gelukkig geen kwaadaardige cellen. Ze zaten er wel in, maar alles was heel goed verwijderd. De enige pech is, dat de wond niet helemaal goed dichtgegaan is. Dus nog maar een poosje zuinig met water omgaan.

Dat laatste kwam mooi uit, want Johan heeft een heleboel water nodig om de tegels van het terras schoon te spuiten (met hogedrukreiniger). Zie maar:

Johan schoont terras april 2013 kl

terras ri erker kl

terras bijna schoon  kl

De laatste loodjes wegen het zwaarst, ook bij het schoonmaken van grinttegels. De laatste foto, laat het laatste stukje smerige tegels zien.

Al met al, is Johan 2 dagdelen hiermee bezig geweest. ’s Avonds kan hij dan geen “pap” meer zeggen. Maar het ziet er weer mooi uit. Nu de rest van de tuin nog eeb beetje aanpakken. Toch jammer, dat wij beiden niet zo kwiek meer zijn, en dat alles beetje bij beetje bewerkt moet worden. Afijn, het zij zo.

Tja en dan ben ik ook nog eens aan het bakken geweest: brownies en een bitterkoekjescake. Beide erg smakelijk.

In sommige reacties lees ik, dat men denkt, dat er een feest ofzo aan staat te komen hier. Wat dacht je van mijn verjaardag, eind mei? Er is een tijd geweest eind vorig jaar, dat ik dacht, dat mijn laatste verjaardag gevierd was. Maar gelukkig mag ik dit jaar, D.V., weer een jaartje ouder worden. Toch best reden voor een feestje, vind je ook niet?

En zo gaan we dan weer aan een nieuwe week beginnen. Ik hoop toch zo, dat het een zonnige week wordt. We hebben het allemaal zo nodig!!

 

Hoera, douchen!!!

Alleen deze week nog eventjes niet. Vertel zo wel waarom niet.

Gisteren waren we bij de dermatoloog voor controle van de wonden aan mijn benen, en voor het aanmeten van een paar nieuwe elastische kousen. Benen zien er prima uit, kousen worden binnenkort gestuurd.   En ik mag weer douchen!!!  Maar, zoals gezegd,  nu even niet. Op mijn hand had ik namelijk een raar wratachtig uitstulpsel. Nou, dat moest meteen verwijderd worden, want het is een vorm van huidkanker, en nagekeken moet worden of die kwaadaardig is, of niet. Dus ´kleine’ operatie aan mijn hand. De hele week mag die wond (hand)  niet nat worden, dus beter maar even wachten met mij onderdompelen in de douche. Uiteindelijk ben ik al ruim een half jaar `gewoon` bij de wastafel aan het poedelen, en volgens mij word je daar ook wel schoon van.

Volgende week vrijdag weer naar dermatoloog voor uitslag etc. Ben benieuwd. Op dit moment is dat plekje best wel pijnlijk, want het was nogal een groot stuk huid etc dat verwijderd werd. Met een flinke hechtdraad werd de wond dichtgenaaid. Tja en zo heb je zo maar ineens weer heel wat anders. Het zij zo.

Overigens kan ik steeds beter en verder lopen, zonder helemaal achter adem te raken. Het gaat dagelijks beter met mij. En zo voelt het ook.  Kortom ik ben een gelukkig mens en durf weer een beetje plannen voor de (nabije) toekomst te maken. Dat voelt goed.

Zo, weer even bijgepraat-  Allemaal een fijn lente-weekend gewenst en tot de volgende keer!!!

Longspecialist

Omdat ik in januari, tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis een heftige astma-aanval heb gehad, waarvoor ik o.a. behandeld ben met een prednisonkuur, moest ik vandaag voor controle naar de longarts. Eerst werd de longfunctie gemeten.  Je krijgt dan een groot mondstuk in je mond, een “knijper” op je neus, en op commando moet je dan diep inademen en daarna snel uitblazen en zo lang mogelijk doordoen. Volgens de medewerker, die de test bij mij deed, was het resultaat veel beter dan de vorige keer. En dat was dus in januari.  Dat was al heel fijn om te horen.

Toen naar de longarts, en ook deze was zeer tevreden met (over)  het  resultaat. Ik heb toen dus een “gewone” astma-aanval gehad, en daar heb ik medicijnen voor, die ik, indien nodig, moet inhaleren. Omdat dat normaal altijd goed gaat, en de gemeten waardes normaal waren, hoef ik dus ook niet terug te komen.

Dat was wel heel fijn om te horen. In ieder geval één ding dat tamelijk normaal functioneert. Dat geeft de burger moed.

Zitten we in de wachtkamer voor de functietest, komt er een verpleegster voorbij, die mij verzorgde tijdens mijn lange ziekenhuisperiode. Dat was even leuk! Even fijn gepraat, en haar  bedankt voor de goede zorgen. Op de dag van mijn ontslag uit het ziekenhuis was ze er niet, dus  alsnog flink de hand geschud.  Tjonge, dat was een leuke ontmoeting!

En dan gaan we morgen weer op naar Assen. Johan moet naar de audicien. Zijn gehoor gaat aardig achteruit, ondanks de speciale hoorapparaten. Kijken of er nog wat aan te doen valt.  En donderdag word ik bij de dermatoloog verwacht. Controle van mijn benen. Ben benieuwd wat hij ervan vindt, en ook of ik weer mag douchen, en over een poosje weer mag gaan zwemmen. Afijn, dat horen we dan wel.

Ga nu eerst lekker slapen . Welterusten!

 

Update 7 maart 2013

Donderdag vandaag, en helaas zijn de mooie “weerdagen” alweer voorbij. Sterker nog, er wordt zelfs sneeuw, kou enz. beloofd na het weekend. Maar ook dat zullen we wel weer overleven.
Met mij gaat het elke dag een stapje beter. Deze week alweer een eindje verder gelopen. Met de rollator weliswaar, maar het lukte dan toch wel weer! Gisteren weer naar de tandarts, en vandaag kregen we bezoek van broer en schoonzus uit Haaksbergen. Die hadden mij een hele poos niet meer gezien en waren zeer blij en verbaasd toen ze mijn “uiterlijk” zagen. De kilo’s die ik kwijt ben, hadden ze ook nog niet meegemaakt, maar ze waren zo ongeveer blij verrast. Ik hoop, dat die kilo’s Lees verder

Update 23 februari

Hallo Allemaal

Zojuist Corry weer even telefonisch gesproken en met haar de afspraak gemaakt dat ik dinsdagmiddag even langs zal komen.

Het gaat elke dag een stukje beter en daar is iedereen heel erg blij mee. Corry is nog wel steeds heel erg moe en slaapt nog steeds heel veel. Er is dus niet zo veel veranderd sinds de vorige update behalve dan dat ze niet meer misselijk is en dat scheelt natuurlijk een heel stuk!

Ze laat mij jullie allen hartelijk bedanken en groeten en een fijn weekend toewensen!

♫ Mel☺dy ♫

Update 16 februari

Hallo Allemaal

Zojuist even weer met Corry gebeld.

Afgelopen woensdag moest ze terug naar haar behandelend arts. De zwachtels zijn van de benen afgehaald en de wonden zijn gesloten en zien er goed uit. Ze moet nu elke dag elastische kousen dragen. Elke ochtend komt de verpleging om haar uit bed te halen en te wassen. Dit is erg vermoeiend voor Corry. Daarbij is ze ook bezig met het afbouwen van de morfine en dat gaat verre van prettig, niet zoals Corry en Johan gehoopt hadden. Die afbouw zorgt ervoor dat ze constant misselijk is en heel veel overgeeft, dit vermoeit haar nog meer dan ze normaliter als is.

Corry ligt veel in bed en slaapt veel en goed, dat is erg fijn vind ze zelf. Het constante misselijk zijn en vele overgeven zorgt er echter wel voor dat ze het constant heel koud heeft maar meer nog dat ze nog meer afvalt en dat is geen goede zaak. Ze gaat maandag de huisarts bellen om met hem te overleggen wat nu de beste volgende stap is.

Al met al is ze uiteraard nog steeds wel heel erg blij thuis te zijn maar het valt haar tegelijkertijd toch ook erg tegen omdat ze zich nog steeds zo naar voelt.

We hopen maar dat ze snel zal opknappen. Zoals Johan zei ‘we krabbelen tegen de berg op in plaats van we er hard tegen omhoog lopen!’.

Hartelijke groet namens Corry

♫ Mel☺dy ♫