Archief

Zwijmelen op zaterdag (6)

Vorige week schreef ik, dat ik voor de 4e keer meedeed, maar dat moest 5e keer zijn. Vanaf nu ga ik mijn bijdrages dan ook nummeren, vandaar die 6 achter de “aanhef”.

Vandaag een lied dat Johan ook vaak speelde, en dat ik afgelopen week op Radio Drenthe hoorde. Heb gezocht naar die uitvoering, maar kan ‘em niet vinden. Daarom hier een andere prachtige uitvoering.

De tekst heb ik ook gevonden:

The Last Rose of Summer Lyrics

from Celtic Treasure

Tis the last rose of summer Left blooming all alone, All her lovely companions Are faded and gone. No flower of her kindred, No rose bud is nigh, To reflect back her blushes, And give sigh for sigh.

Ill not leave thee, thou lone one, To pine on the stem. Since the lovely are sleeping, Go sleep now with them. Thus kindly I scatter Thy leaves oer the bed Where thy mates of the garden Lie scentless and dead.

So soon may I follow When friendships decay, And from loves shining circle The gems drop away! When true hearts lie withered And fond ones are flown Oh! Who would inhabit This bleak world alone?

 

 

 

Advertenties

Zwijmelen op Zaterdag

Marja gaf tijden geleden de aanzet voor dit thema op zaterdag. Bij haar zag ik dat het deze zaterdag al de 104e aflevering is. Persoonlijk doe ik nu, geloof ik, zo’n 4 keer mee.
Vandaag een stuk muziek dat jullie al eerder konden beluisteren op mijn blog. Een stuk, dat mij en Johan heel dierbaar is. Namelijk gespeeld tijdens een uitvoering van Patrimonium (korps in Groningen) door onze dochter. Ik was toen net een beetje aan het opkrabbelen na een ernstige ziekte. Het muziekstuk werd door dochter opgedragen aan Johan.

Het hele stuk duurt ruim 5 minuten. Door een collega-muzikant is dat ingekort en is toen tijdens de uitvaartdienst van Johan ten gehore gebracht.
Aan de hand van de tekst van Boudewijn de Groot schreef Annette toen het volgende:

(Licht bewerkte fragmenten uit ‘Avond’ van Boudewijn de Groot)
Nu hoef je nooit je jas meer aan te trekken
en te hopen dat je licht het doet.
Laat buiten de stormwind nu maar razen in het donker
want binnen is het warm en licht en goed.

Uren langzaam wakker worden, zwevend door de tijd,
ik zie het licht door de gordijnen en ik weet:
het verleden geeft geen zekerheid.

Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof,
ik geloof, ik geloof in jou en mij.

Ik doe de lichten uit en de kamer wordt nu donker,
een straatlantaarn buiten geeft wat licht.
En de dingen in de kamer worden vrienden die gaan slapen,
de stoelen staan te wachten op het ontbijt.
En morgen word ik wakker met de geur van brood en honing,
zonder de glans van het gouden zonlicht in jouw haar.
En de dingen in de kamer, ik zeg ze welterusten,
vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel.

Maar de dingen in de kamer zullen levenloze dingen zijn zonder jou.
En je kunt niets zeker weten, want alles gaat voorbij.
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof,
ik geloof, ik geloof in jou en mij.

En je kunt niets zeker weten, jouw leven is voorbij,
Maar papa, ik geloof in jou en jij in mij

euphonium

En dit is niet alleen een zwijmelmoment voor de zaterdag…..

Zwijmelen op zaterdag.

Deze zaterdag is al bijna voorbij, en bedenk ineens dat ik nog moet “zwijmelen”. Nou ja “moet”, niks moet maar het mag.
Ben vandaag nogal bezig geweest met Johan en mij samen: wat hij deed, wat wij samen deden, nou ja, zoveel wat er dan voorbij komt.
Vorig jaar na mijn zware ziekte, toen ik weer wat aan het opkrabbelen was, speelde hij, om mij te plagen, bijna dagelijks het volgende lied op het orgel, en dan zong hij er ook nog bij…….
Nou, meestal vond ik dit niet leuk, maar mens, wat wou ik graag dat hij dat nog eens speelde.


Een lied van Max van Praag.

Lieveling, we worden oud, hoor
Kijk eens naar mijn grijze haar
Neen, schud daar nu niet je hoofd voor
’k Zie er elke dag een paar

Langzaamaan verdwijnt de levenslach
Langzaamaan komt d’ oude dag
Zilveren draden tussen het goud
Ja, mijn schat, we worden oud

Ja, mijn vrouwtje, je hebt gelijk, hoor
’t Leven was niet enkel zon
Maar ons harte werd er rijk door
En die rijkdom overwon

En al komt het zilver tussen het goud
Jij wordt voor mij nimmer oud
’k Zie jou altijd voor mijn geest
Zo je vroeger bent geweest

Altijd zul je voor mij blijven
’t Meisje met het gouden haar
Dat portret zit diep in ’t harte
Kind, laat nu die traantjes maar

Ja, toen we elkaar leerden kennen was ik heel blond. Misschien vandaar?

Zwijmelzaterdag

Al vaak zag ik zo hier en daar een “zwijmelzaterdag” voorbij komen. Waar een lied getoond wordt en te beluisteren is, dat de blogger erg aanspreekt.  Puur toeval kwam ik de volgende song tegen uit de film “as it is in Heaven””  n.l. Gabriella’s song. Je hoort hier de originele versie, gezongen door Helen Sjöholm.

Waarom Zweedse versie? Is uit de originele film, en ik vind Zweeds een prachttaal. Het meeste geleerde is nu een beetje weg, helaas, maar mocht ik weer eens naar Zweden op vakantie gaan, heb ik het vast zo weer te pakken. Geniet mee, van deze mooie song.

    ZWEEDS

Det är nu som livet är mitt
Jag har fått en stund här på jorden
Och min längtan har fört mig hit
Det jag saknat och det jag fått

Det är ändå vägen jag valt
Min förtröstan långt bortom orden
Som har visat en liten bit
Av den himmel jag aldrig nått

Jag vill känna att jag lever
All den tid jag har
Ska jag leva som jag vill
Jag vill känna att jag lever
Veta att jag räcker till

Jag har aldrig glömt vem jag var
Jag har bara låtit det sova
Kanske hade jag inget val
Bara viljan att finnas kvar

Jag vill leva lycklig för att jag är jag
Kunna vara stark och fri
Se hur natten går mot dag
Jag är här och mitt liv är bara mitt
Och den himmel jag trodde fanns
Ska jag hitta där nånstans

Jag vill känna att jag levt mitt liv
—————–

    NEDERLANDS

Vanaf nu is m’n leven van mij
Ik heb naar zo’n korte tijd op aarde
En mijn verlangen heeft me hier gebracht
Alles wat mij ontbrak en dat ik vergaarde

En toch is het de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
Dat mij een klein stukje toonde
Van de hemel die ik nooit vond

Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was

Ik ben nooit mijzelf verloren
Het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit een keuze
Behalve dan de wil om te leven

Het enige dat ik wil is gelukkig worden
Zijn wie ik ben
En sterk en vrij
De dag uit de nacht zien opkomen

 

Klavarskribo

Zoals jullie vaak hebben kunnen lezen, was Johan een oprechte amateur achter een orgel. Waar we ook met vakantie naar toe gingen, het lukte hem altijd wel een paar keer achter een (kerk)orgel terecht te komen, en daar dan een halfuurtje te spelen.
Ooit heeft hij orgelles (van Euwe de Jong) gehad, waarbij de leraar hem opdracht gaf een bepaald muziekstuk in te studeren, waarna er in een volgende les de puntjes op de i werden gezet, v.w.b. ritme enzo, oftewel de foutjes werden eruit gehaald. Hierdoor durfde hij het ook aan om de zang tijdens kerkdiensten te begeleiden. Ging hem goed af.

Thuis speelde hij eigenlijk elke dag minstens 2 keer, en vooral de laatste weken, toen we wisten dat hij niet lang meer te leven had, bracht hij heel veel tijd achter dat instrument door, waarbij een paar liederen veel ten gehore werden gebracht

Johan speelde niet van het reguliere notenschrift, maar fervent aanhanger van Klavarskribo. Veel muziekstukken heb ik al weggegeven of ook wel verkocht via Marktplaats (met dank aan de buurman), maar ik heb nog veel meer. Mijn vraag is nu: zijn er liefhebbers voor wat van die stukken? Laat dat dan weten. Ik vind het eigenlijk jammer om alles met het oud papier mee te geven. Er zijn ook orgelboeken bij.

klavarlogo

10000 redenen……

Vanmorgen was er een kerkdienst waarin lievelingsliederen van gemeenteleden gezongen werden. Je kon dat opgeven bij de voorgangster van deze morgen. Ik hoopte zo, dat ik er ook naar toe kon. En jawel: dankzij de dame van Thuiszorg, die mij om kwart voor acht al uit bed belde, was ik om ca. 9 uur zover uitgerust, na alle ochtendrituelen, dat ik de wandeling naar de Koepelkerk durfde te maken. En beslist geen spijt van gehad. Wat een fijne, blijde dienst.
Naast zingen konden we ook luisteren (en kijken) naar een lied via You tube:

    10000 redenen

Wat een prachtig lied. Nu ik er weer naar luister, word ik helemaal blij.

Ook werd een lied gezongen, dat je oppept als je het heel moeilijk hebt. B.v. ernstig ziek of andere narigheid.


————————
Esther Tims – Ik Zal Er Zijn

Als je eenzaam bent of in het duister denk dan aan mij en roep mijn naam
Als geen mens je kent en niemand luistert
Zelfs als je fluistert zal ik je stem verstaan

refr.:
Als een vriend wil ik je dragen alle dagen, ik zal er zijn
Als een ster in donkere nachten zal ik wachten, ik zal er zijn

Wees niet bang voor de stilte om je heen
Wees niet bang ik laat je nooit alleen
Als een vriend wil ik je dragen alle dagen, ik zal er zijn

Drukt de hele wereld op je schouders en spoken zorgen door je hoofd
Er is iemand die je kunt vertrouwen
Die van je houdt en die echt in jou gelooft

———————-

Beide geweldige liederen ter bemoediging, als je het eens helemaal niet meer ziet zitten.
Daar kan ik weer een hele tijd mee vooruit.

Thirsday Challenge Thema: Muzikaal

Mijn foto is weliswaar niet: (ik citeer) gezang, gedans, bespelen van een instrument (ondertitel van het thema) maar heeft m.i. best wel met het thema te maken.
Wat je ziet is namelijk het Sibelius-monument in Helsinki. Allemaal orgelpijpen, dik, dun, lang, kort, bewerkt etc. En allemaal hol, maar dat zie je alleen maar als je door zo’n pijp naar boven kijkt.

MEDION DIGITAL CAMERA

Ik heb geprobeerd de mede-geïnteresseerden er af te snijden, maar dat doet geen recht aan het monument. Moet je dus maar voor lief nemen.

What you see is the monument for the composer Sibelius in Helsinki (Finland).