Archief | mei 2009

Druk weekje….

Daar ben ik eindelijk eens weer. Naast het feit, dat werken op de p.c. nog geen onverdeeld genoegen is, had ik het deze week ook erg druk. En daarom mnoest ik ook geregeld even een pauze inlassen. Vandaag heb ik geen afspraken ofzo, en dat is maar goed ook, want ik ben nu moe. Dus strakkies lekker op het terras, boekje o.i.d. erbij en dan laat ik me maar gaan. Strak plan, of niet dan.

De oplettende bezoeker heeft ongetwijfeld gezien, dat mijn leeftijd (in de linkerkolom) veranderd is. Dat was dus een van de redenen van de drukte. Woensdag mocht ik namelijk mijn verjaardag vieren. Een emotioneel gebeuren, want je hebt het gevoel, dat je weer opnieuw beginnen mag na die zware operatie. Geeft een heel dankbaar en blij gevoel.
Een paar goede vrienden en een deel van de familie kwamen op bezoek. Mooi over de dag verspreid, zodat ik tussendoor even de ogen dicht kon doen.

Donderdag: bloedprikken (nuchter komen want cholesterol moest ook weer eens gecontroleerd worden). Het was op de prikpolie heel erg druk, waardoor ik om 11 uur pas van mijn broodje kon gaan genieten. Tjonge wat smaakt dat dan lekker!
Om half twaalf naar de hartrevalidatie, waar ik weer een paar kilometer heb gefietst, allerlei rek- en strekoefeningen gedaan en tenslotte een spelletje hockey. Lachen man!

Muu_muu

Exc3xa9n van de medewerksters van de afdeling was e.e.a. aan het filmen, om te gebruiken bij haar studie voor de module hart-revalidatie. (Ik hoop dat ik dat goed begrepen heb). Overigens is er wel eerst toestemming gevraagd voor de filmerij. Misschien kan ik eens vragen om een copie van dat filmpje. Op een cd moet dat toch wel te laden zijn, lijkt mij. Zou leuk zijn om mezelf eens zo bezig te zien.

Na afloop naar huis, even lunchen, rusten en dan om 2 uur naar het crematorium in Assen. De moeder van een buurvrouw is overleden, en wij vinden dat we dan bij het afscheid aanwezig moeten zijn.
Daarna gauw huiswaarts, want een broer en schoonzus komen nog op verjaardagsbezoek. Als je zo’n mega-operatie achter de rug hebt, en je kunt zo’n dagje als afgelopen donderdag aan, dan ga je toch al aardig de goede kant op, lijkt mij. Maar de conditie die ik vxc3xb3xc3xb3r de operatie verloren heb, is nog lang niet terug.

Vrijdag: ’s morgens naar de markt en ’s middags lekker zwemmen. Dan nog op de fiets, gedeeltelijk tegen de wind in, naar de apotheek. Nou en toen vond ik dat ik wel onderuit gezakt kon gaan relaxen. Kijk, en dat is nou net, wat ik dit weekend ook van plan ben. Alleen de wandeling van een half uur moet ik er natuurlijk nog wel even inhouden.

Allemaal een fijn, zonnig Pinksterweekend gewenst!

feestdag

Advertenties

Even in weblogland

Alweer een hele zonnige dag. Dat wordt dus weer lekker buiten genieten. Nee, dan is (verplicht) wandelen geen straf. Kan het alleen nog niet zo heel ver volhouden. Gelukkig staan er her en der bankjes om even op uit te rusten. Daar maak ik dan ook dankbaar gebruik van. Maar ik kan gelukkig steeds meer. Zowel wandelen als in het huis wat aanrommelen. Als ik maar naar mijn lichaam luister en daar ook op reageer, komt het wel goed. Gelukkig heb ik een hele goede hulp van Thuiszorg, daar ben ik dan ook heel blij mee!

Vanavond hebben we een etentje bij de buren. Leuk zo’n uitnodiging. Ben wel benieuwd wat er op tafel komt, maar we laten ons graag verrassen.

Volgende week ga ik weer verder met de revalidatie in het Asser ziekenhuis. Afgelopen donderdag was het Hemelvaartsdag en dan wordt er niet gerevalideerd! Nou ja…….
Vrijdagmiddag trouwens wel weer naar het zwembad geweest voor mijn gym-in-het-water halfuurtje. Heerlijk is dat! De "juf" houdt goed in de gaten welke oefening ik wel of niet mee kan doen, maar meestal voel ik dat zelf ook wel. Ja, ik luister echt wel naar mijn lijf.

Dat was het even voor nu. Allemaal een fijn weekend gewenst!

Jubilea

De laatste weken ben ik zo druk met mijn hartperikelen, dat ik een paar belangrijke data helemaal over het hoofd heb gezien.

Ten eerste: 4 mei 2004 om 12.09 uur heb ik mijn eerste wankele stappen in weblogland gezet. Heel aarzelend eerst, zo van: kan ik dat eigenlijk wel?  En zie: we zijn 5 jaar verder, en ik vind zelf dat ik toch wel wat bij geleerd heb. Stapje voor stapje, maar je probeert steeds weer andere dingen uit. We wachten maar af waar het schip misschien eens strandt. Tot dan ga ik vrolijk, en soms moeizaam, verder.

Het eerste lustrum zit er op!!! En dat moet eigenlijk wel gevierd worden. Daarom hier een bloemetje voor mezelf!!!

Photobucket

Ja en dan nu de wel heel belangrijke dag in ons leven. Dat was in maart 1959, om precies te zijn de 30e. (Ik heb dat even op internet opgezocht). 30 maart was toen de 2e Paasdag en wij ontmoetten elkaar in Zwolle.  In die tijd waren er jongens- en meisjesclubs bij onze kerken. Op 2e Paasdag was er jaarlijks een z.g. provinciale toogdag. ’s Morgens een huishoudelijke vergadering voor afgevaardigden. Let wel: jongens en meisjes apart. Zo heette dat toen nog: jongens- en meisjesclubs. Tijdens de lunch (met zelf meegebracht brood!) kwamen de deelnemers van beiderlei kunne samen in een grote (kerk)zaal om daarna ’s middags van een ontspanningsprogramma te genieten. Er kwamen dan veel meer jongelui, zodat het altijd een hele happening was. Maar van het programma van die middag weet ik echt niks meer, want tijdens de lunch hadden Johan en ik elkaar eens diep in de ogen gekeken, en dat bleven we, geloof ik, de hele verdere dag doen. Tot zelfs in de trein die ons naar Nijverdal, resp. Hengelo bracht.
Ja, die toogdagen hebben heel wat stelletjes opgeleverd!
Wie even snel gerekend heeft, weet inmiddels dat dat allemaal inmiddels vijftig jaar geleden gebeurd is.  Ook dat is wel een bloemetje waard, maar ik heb al zo’n mooi boeket…… Eentje is genoeg!

De landelijke toogdag van die beide verenigingen werd jaarlijks op Hemelvaartsdag gehouden. Die zou in 1959 in Rotterdam gehouden worden, en wij hebben beide geregeld, dat we daar als afgevaardigde van onze plaatselijke club naar toe konden. We hebben vast een hele fijne dag gehad, want kijk: we zijn nog steeds samen.

levensboek

Bovenstaande foto is toen gemaakt. Volgens mij is dit de allereerst foto waar we samen op staan. Tjonge, wat waren we nog jong!

Maar 50 jaar samen: waar blijft de tijd…… In ieder geval hopen we nog een poos samen te mogen en kunnen optrekken.

Boompraat en hoe het nu gaat.

Vandaag begin ik met een paar fotootjes van onze "oprit".  Zoals je je misschien herinnert is er onlangs een gigantische boom omgekapt in onze tuin. Kijk anders even op deze log.  Met de stukken van de stam is Johan heel creatief aan ’t werk geweest. Van de stukken stam,

bij ons thuis

waar ik een Flintstone-auto van gedacht had,  heeft hij een nieuwe tuinafscheiding gemaakt. Kijk maar:

bij ons thuis

De boombast heeft hij er allemaal afgehaald, en ze toen stuk voor stuk op hun plaats gezet. Het zijn zware stukken hout, dus eerst rollen, en daarna net zo lang "schuiven" tot ze goed staan. De stukken aan de linkerkant zijn nog even wat hoger dan die andere. Kortom: een boel werk. En dan is die MS eigenlijk zo’n rare ziekte: er zijn dagen, dat er helemaal niks uit z’n handen komt, maar de spierkracht is er nog wel. Dus zolang de aansturing vanuit de hersenen maar werken, kan Johan het ook. Maar per dag toch meestal niet meer dan een uur of 2,3. Maar hij heeft er plezier in, en dat is het belangrijkste.

bij ons thuis

En dit is wat er over is van die hele grote boom: een stronk van zo’n meter hoog. De klimop doet zijn uiterste best om er wat moois van te maken. Op de achtergrond (rechts) lelietjes der dalen, die door alle boomsnippers heen hun weg naar boven weer gevonden hebben, en prachtig bloeien op dit moment. Links zie je het restant van een andere boom, waarop een schijf hout van de "buurboom" ligt.  We zijn nog aan het denken wat we daar eens mee zullen gaan doen.

Hoe het nu met mij gaat:

Eigenlijk, net als vorige week, steeds een stapje verder. Gisteren weer naar de revalidatie geweest in het ziekenhuis. Je bent dan toch zo’n 35 minuten behoorlijk intensief bezig, en dat merk je! Vorige week was ik niet geweest, vanwege Koninginnedag. Dus over 2 weken zal ik ook wel weer "vrij" hebben, wegens Hemelvaartsdag.
Het gevolg van dat harde werken gisteren is, dat ik vanmiddag bedacht heb, dat ik dan ook wel een half uurtje wat oefeningen in het zwembad kan gaan doen! Elke vrijdagmiddag ging ik daar al lang (zo’n jaar of 2) naar toe. Een soort gymmen in het water. En dat voelt heel goed. Ik heb vandaag nog niet alle oefeningen meegedaan, maar toch wel veel heen en weer gelopen. Het water is zo’n 30xc2xb0 C,  dus zeer aangenaam voor de spieren. Kortom: goed bevallen. En dan ga ik er ook nog op de fiets naar toe! Nou, dan ga je toch best de goede kant op, of niet dan?

Toch durfde ik het vanavond nog niet aan, om naar het concert te gaan van het harmonieorkest waar onze dochter met een zoon en dochter  (dus onze kleinzoon en -dochter) lid van zijn. De hele avond zoveel muziek horen, lijkt me echt nog niet goed. Ik hoop nog vaak een uitvoering mee te mogen maken, maar nu helaas even niet.

Zo, weer even bijgepraat. Ik wens iedereen een fijn weekend toe.

Groetjes, Corry

Fietstest

Gisteren weer eens naar het Asser ziekenhuis geweest. Dit keer om een fietstest te doen. Met een mooi woord heet dat ergometrisch onderzoek. Hier kun je lezen hoe dat in zijn werk gaat. Je gaat door het aanklikken van de link naar de website van het ziekenhuis waar ik geopereerd ben, en je ziet (via foto’s) en leest  wat daar allemaal van je verwacht wordt. Dat is dus "gewoon" fietsen, maar ondertussen wordt er geregeld een ecg (hartfilmpje) gemaakt, je bloeddruk wordt zo om de 3 minuten gemeten, en de weerstand van de fiets wordt steeds zwaarder gezet. Op het laatst heb je het gevoel dat je zo’n beetje de  Alpe d"Huez aan het beklimmen bent. Je krijgt een hoofd als een boei, je hijgt je ongans, en maar doortrappen,hxc3xa8.

Ik begrijp nu waarom de cardioloog na de vorige test zei, dat het helemaal niet goed met mij ging. De vorige test was begin november, en de mevrouw, die mij goed in de gaten hield gisteren, vertelde dat ik toen 6 minuten gefietst had. Toen moest ik er mee stoppen. Er wordt dan niet verteld waarom, maar het is me nu wel duidelijk.
Gisteren heb ik zo’n 13 minuten gefietst, er werd een paar keer gevraagd of ik nog doorging, maar uiteindelijk heb ik toch maar aangegeven, dat ik er mee stoppen wilde. Je krijgt dan nog de gelegenheid "uit te fietsen" en er wordt een laatste ecg gemaakt, en de bloeddruk wordt nog eens gemeten. Jammer, dat er niet verteld werd hoe hoog die was aan het begin, en aan het eind. Of ze dat niet mogen? Op de site van het MST lees ik, dat ze dat daar wel vertellen als je dat interesseert. Ik zal dus, denk ik, moeten wachten tot mijn volgende bezoek aan de cardioloog.

Door die test krijg ik wel steeds meer vertrouwen in het hart met die nieuwe klep. Prachtig toch?

Verder gaat het nog steeds elke dag een stukje beter. Er werd mij verteld, dat het genezingsproces zo’n 4 tot 6 maanden kan duren, en dat begin ik zo langzamerhand echt te geloven. Af en toe helemaal licht in ’t hoofd, een duizelig gevoel. Dan even de ogen dicht, rustig gaan zitten, en dan gaat het weer. Voorbeeld: tijdens het maken van dit logje heb ik tot nu toe 2 keer zo’n duizeling gehad. Reden om er nu dus eerst maar even weer mee te stoppen.

Later meer.

Allemaal een fijn weekend gewenst. Enne….ik geniet onwijs van het prachtige weer.
(Sorry dat ik niet over 30 april schrijf, maar heel internet staat er al vol mee, daar voeg ik dus niks meer aan toe).